Bir şirkette usta olarak çalışan işçi, maaşının yanı sıra fabrikanın bir bölümünün kendisine satılması konusunda işverenle anlaşarak sözleşme imzaladı. Ancak sözleşmede yer alan taşınmazın devredilmemesi üzerine yargıya başvurdu. Davalı şirket ise sayfalardan oluşan sözleşmenin tamamında şirket yetkilisinin imza ve kaşesinin bulunmadığını öne sürerek satış işleminin geçersiz olduğunu savundu.
Davaya bakan mahkeme, sözleşmenin tüm sayfalarında imza bulunmadığı gerekçesiyle satışın iptaline karar verdi. Dosya önce istinafa taşındı ancak Bölge Adliye Mahkemesi itirazları reddetti. Bunun üzerine mağdur alıcı kararı temyiz etti. Dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, emsal niteliğinde bir karara imza attı.
Kararda, iş sözleşmesinin her sayfasında imza bulunmasının zorunlu olmadığı, sayfaların birbirini takip ettiğinin anlaşılması halinde son sayfadaki imzanın sözleşmenin bağlayıcılığı için yeterli olduğu vurgulandı.
Kararda şöyle denildi: ‘Dosya içeriğine göre belirsiz süreli iş sözleşmesi ile birlikte davacıya ücret dışında 250 bin TL tutarında hizmet bedeli ödenmesi kararlaştırılmış; bu bedelin karşılığında iş sözleşmesinde belirtilen adreste yer alan bağımsız bölümün işçiye devri konusunda anlaşma yapılmıştır. Sözü edilen iş sözleşmesinin bütün sayfaları davalı işverence imzalı olup son sayfada ayrıca davalı Şirketin kaşesi de yer almaktadır. İş sözleşmesinin tüm sayfalarının imzalı olması karşısında; Mahkemelerce, son sayfa dışındaki sayfalarda davalı işverenin kaşesi olmadığı gerekçesiyle talep konusunun dayanağını teşkil eden sözleşme hükmüne değer verilmemesi doğru olmamıştır. Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması, İş Mahkemesi hükmünün bozulmasına oy birliği ile karar verildi.’
markasıdır.
Haber Gönder
Okuyucu Yorumları 0 yorum