Küresel ekonomide sınıf ayrımı her geçen gün derinleşiyor. Terazinin bir tarafında tamamen kendi bağımsızlığını kazanmış, tek başına yaşama özgürlüğü ve bireysel keyifleri olan yetişkinler yer alıyor. Diğer tarafınaysa, eğitim ve kariyer hedefleri için evi terk ettikten sonra tavan yapan yaşam maliyetleri sebebiyle baba ocağına dönenler yerleşiyor. İşte bu ikincisine “bumerang kuşak” adı veriliyor. Bu çocuklar, tıpkı fırlatılan bumerang gibi ebeveynlerinin yanına dönmeyi tercih ediyor.
Dışarıdan bakıldığında oldukça etkili ve mantıklı bir yaşam stratejisi gibi görünen bu durum, kendi içinde bazı sosyolojik dezavantajlar da taşıyor. Ancak artan ekonomik krizler nedeniyle hane bütçesine belirgin şekilde etki ediyor.
Bumerang nesil, lise ve üniversite eğitiminin ardından bir süre kendi başına kalmayı deneyen fakat yüksek yaşam maliyetleri sebebiyle aile evine dönmeyi daha mantıklı bulan genç yetişkinleri ifade ediyor. Bu çocukların eve dönmesinin ardında hem global hem yerel ekonomik baskılar ile toplum yapısındaki değişiklikler rol oynuyor. Başlıca nedenler ise şu şekilde sıralanıyor:
Eve dönen yetişkin çocukların işe sahip olması halinde, hane içine giren nakit para doğrudan artıyor. Önceleri tek bir ebeveynin maaşına ya da emekli aylığına bağlanan giderler, artık daha geniş bir gelir havuzundan karşılanabiliyor. Haneye giren birden fazla gelir kaynağı ise ev halkının refahını ve alım gücünü artırıyor. Böylece özellikle genç yetişkinlerin talep ettikleri gıda, internet ve teknoloji gibi daha modern ihtiyaçlar da karşılanabiliyor.
Bumerang çocukların etkisiyle evdeki fatura ve enerji harcamaları artıyor. Çünkü genç yetişkinler ebeveynlerine kıyasla daha fazla elektronik cihaz ve ekipman kullanıyor. Ayrıca internet ve telefon paketlerinin yenilenmesini talep ediyor. Evdeki kişi sayısı arttıkça çamaşır, bulaşık, elektrik ve ısınma gibi kalemlerin tutarı da artıyor. Bu durum çocuk çalışmadığı zaman hane içinde genellikle negatif bir ekonomik baskı yaratıyor.
Öte yandan şehir dışında çocuk okutmadan kaynaklı kira, ulaşım, fatura ve beslenme gibi maliyetler hane giderlerinden siliniyor. Yetişkin çocuğun ev tutarken ödemesi gereken depozito, emlakçı komisyonu ve taşınma bedeli gibi masraflar tamamen sıfırlanıyor. Böylece genç yetişkinlerin iş hayatına yüksek kredi borçları altına girmeden ve ağır taksitler ödemeden atılması kolaylaşıyor. Bu durum kazanılan maaşın, ne kadar minimum tutarla başlamış olsa da bireysel ihtiyaçlar doğrultusunda yönetilmesine yardımcı oluyor.
Eve dönen çocuk, hane içinde bir miktar fatura ve gider baskısı yaratsa da bu tutar genellikle metropol yaşamının aynı hanede yaratacağı negatif etkiyi geçmiyor. Üstelik çocuğun bir işe girmesi halinde eve gelen faturaları bölüşmek ve market harcamalarını ortak gelir havuzundan karşılamak mümkün oluyor. Bu şartlarda yaşam kurmak, kişi başına düşen kazancı artırdığından ev halkının daha konforlu bir düzene geçmesini kolaylaştırıyor. Özetle hem ebeveynlere hem çocuklara rahat bir nefes aldırıyor.
Bununla birlikte bumerang çocuklar bazen kazançlarını tamamen kendi gereksinimlerine yönlendirmek istiyor. Bu durumda hane içindeki gider kalemleri artarken, bu giderlerin karşılandığı gelir sabit kalıyor. Dolayısıyla ebeveynler daha tutumlu bir sürece geçmek zorunda kalırken genç yetişkin, farklı bir şehirde kuracağı yaşama göre çok daha özgür hareket etmiş oluyor. Kazancını dışarıda yemek yeme, sosyalleşme ve kişisel bakım gibi bireysel isteklerine yönlendiren genç yetişkinlerin herhangi bir masrafla uğraşması gerekmiyor. Böylece en son model telefonu alabiliyor ya da istediği yeri gezebiliyor.
Bu rahat ve esnek yaşam modeli, sorumluluk bilincinden uzak bir genç kuşağın oluşmasına yol açıyor. Hayattaki zorluklarla yüzleşmeden kendi bireysel gereksinimlerine odaklanan bu kitle, kariyerinde ilerleme ya da yatırım yapma gibi hedefler taşımıyor. Çünkü kazancını herhangi bir sorumluluk üstlenmeden kendi geçici ve günlük keyiflerine ayırabiliyor. Tüketim ekonomisini canlandıran bu alışkanlık, tasarruf yapma döngüsünü kırarak gençlerin uzun vadeli servet ve varlık inşasına başlamasını önlüyor.
Çocuklarının birikim yapamadığını gören ebeveynler, kendi emeklilik planlarını ertelemek ve birikimlerini harcamak zorunda kalıyor. Yatırım yapma ve gayrimenkul satın alma yaşının ilerlemesi, onlar üzerinde ekstra yük yaratıyor. Özellikle emeklilik sonrası tatil planları erteleniyor, hatta emekliliğin ardından tekrar işe girme baskısı artıyor. Eve dönen çocuğun hem mevcut hem gelecek dönemdeki finansal sorumluluğunu üstlenmek, ebeveynlerin fiziksel ve psikolojik çöküşünü hızlandırabiliyor. Bu ebeveynlerin bir yandan kendi ebeveynleriyle ilgilendiği senaryoda ise iki nesil ihtiyaçları arasında ezilmesi, en yıkıcı senaryo olarak görülüyor.
Eve dönen gençler, fatura ve kira gibi genel giderlere dahil olmayıp kendi ekonomilerini yönetseler de her zaman %100 bir rahatlıktan söz edilemiyor. Çünkü ebeveynlerin karşıladığı mutfak masrafları, faturalar ve genel masraflar, çocukların yaptığı özgür harcamaları daha görünür hale getiriyor. Özellikle internet alışverişlerinin arttığı, tatil sürelerinin uzadığı ve sosyalleşme rutinlerinin sıklaştığı durumlarda ebeveynlerin bu alışkanlıkları sorgulama hakkı oluyor. Ayrıca belirli bir yaşta evden çıktıktan sonra tekrar eski ergenlik odasına dönmek, birçok genç yetişkin için özellikle psikolojik bir baskı unsuruna dönüşüyor. Bu durum hayat kararlarında özgür olmama ve kendine güvenmeme gibi sorunlara yol açabiliyor.
Bumerang çocuklar, ülkedeki genç yoksulluğu da görünmez hale getiriyor. Aile yanında yaşayan bu kitle, genç nesil verilerinin doğru şekilde ölçülmesini engelliyor. Normal şartlarda kirasını ödeyemediği veya yeterli parayı kazanamadığı için devlet yardımlarından faydalanması gereken kitle, aileleri tarafından finanse ediliyor. Bu da ülkelerin genel yoksulluk istatistiklerini yanlış değerlendirmesiyle sonuçlanabiliyor.
markasıdır.
Haber Gönder
